Ara Bandı
| 26 Şubat 2010 |
İnsana, kafasında bir başkasını yaratma şansı tanınınca bazen bunu gerçek sanabiliyor.
Oysa kimileri kendine giden/çıkan yola, biri üzerinden sapmayı veya varmayı daha anlamlı buluyor.Bu sürecin bir yerlerinde ise, "kafadan" kadrosundan sıyrılarak gerçeğe dönüşen biri hiç olmadık şekilde yetim kalabiliyor. Çünkü insan kafasındakinin arkasında dimdik durabilirken, karşısında aynı performansı gösteremiyor. Meselenin özü, herkesin kafasındakine yani - kendisine - olan yakınlığı. Ola ki biri bu yakınlığa dokunursa, lezzetli ve neredeyse inanılır hale dönüşüyor.
Sonra şair; "Yakın, çok uzak bir aradır." diyor.
Kendilerinden (sebep) gidebildikleri uzağın yakınlığına göre de bu "ara" değişiyor.
Bazen daralıyor.
Bazen yaralıyor.
bişi dicem
hiç fena değil
